everything goes crazy

ความ “หรั่ง” ยังไม่ทันหาย ความ “เฮง” เข้ามาอีกละ โค้ชเฮง วิทยา เลาหกุล ตัดสินใจรีเทิร์นกลับญี่ปุ่นอีกรอบ ไปคุมทีมสโมสรเอสซี โตโตริ ทีมดิวิชั่น 3 ของเจลีก ญี่ปุ่น ที่มีเป้าหมายจะขยับขึ้นมาเล่นในดิวิชั่น 1 เซ็นสัญญากัน 3 ปี เงินเดือนเริ่มต้นเดือนละ 4 แสน 5 หมื่นบาท ถ้าผลงานดีมีปรับเพิ่ม แถมยังมีโบนัส ถ้าเอาแค่เงินเดือนก็รับเหนาะๆ 16 ล้านกว่าๆ

เฮ้อ….

โค้ชเฮงบอกว่าอย่างนี้

…ตนเองอยู่เมืองไทย ทางสมาคมฟุตบอลฯ เองก็ไม่สนใจให้ความสำคัญจะเรียกตนไปทำงานให้ทั้งที่อยากจะพัฒนาฟุตบอลไทยให้ดีขึ้น ซึ่งตนมั่นใจว่าฟุตบอลไทยพัฒนาได้แน่ ถ้าตนไปเป็นประธานพัฒนาเทคนิคเข้าไปจัดการระบบการจัดการต่างๆ ให้และรับรองว่าจะเห็นผลเร็วด้วย แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ส่วนทางญี่ปุ่นเขาให้ความสำคัญกับตนมากจึงตัดสินใจไปทำให้เขาทั้งที่ไม่อยากจะไป…

อ่านต่อที่นี่เองละกันนะ

จะใครล่ะครับ โค้ชหรั่ง ชาญวิทย์ ผลชีวิน โค้ชฟุตบอลทีมชาติไทยตัดสินใจไปรับตำแหน่งโค้ชให้กับสโมสรด่องทับในเวียดนาม ด้วยค่าตัว… (กลั้นใจหน่อย) เดือนละ 15,000 เหรียญ (สหรัฐฯนะเว้ย) จิ้มเครื่องคิดเลขด้วยอัตราแลกเปลี่ยน 35 บาท จะเท่ากับ 525,000 บาท โอ้ววว… สัญญาปีต่อปี ออปชั่น 3 ปี ถ้าอยู่จนครบรวมเบ็ดเสร็จรับไปเหนาะๆเกือบ 20 ล้านบาท

ใครมันจะโง่ไม่ไปฟะ?

หยุดเลย หยุด ถ้าจะว่าเขาหน้าเงิน ถามหน่อยว่าใช้ชีวิตทุกวันนี้มีแต่เรื่องต้องเสียเงิน ถ้าไปทำงานเพื่อหาเงินมันผิดตรงไหน?

งานของโค้ชหรั่งที่เวียดนามมี 3 อย่าง ทำทีมด่องทับเข้าแข่งวีลีก วางโปรแกรมสอนระดับเยาวชน แล้วก็อบรมผู้ฝึกสอนฟุตบอลของเมืองด่องทับ ดูจากงานที่เขาให้ไปทำแล้วก็อดถอนใจไม่ได้ ทำไมวะ ฟุตบอลไทยกูไม่เห็นมันจะมีโปรแกรมอะไรที่จะสร้างนักเตะระดับเยาวชนขึ้นมาอย่างจริงๆจังๆเลยสักอัน แล้วผู้ฝึกสอนที่จะไปสอนอีกล่ะ มึงจะสร้างนักเตะขึ้นมาได้ยังไงถ้ามึงไม่มีโค้ชน่ะ ไอ้พวกห่าที่สมาคมฟุตบอลแม่งยังนอนหลับสบายกันอยู่อีกเหรอวะ