everything goes crazy

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการพักร้อน ๑๐ วันเต็มๆ ยาวนานที่สุดในชีวิตการทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน คิดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า คงจะเบื่อน่าดู ก็เลยอยู่บ้าน ใช้เวลานี้เคลียร์สมองที่มันวุ่นวายให้สงบ แล้วก็เคลียร์บ้าน นั่งคัดแยกหนังสือและนิตยสาร มีหลายกองที่เอาไปชั่งกิโลขาย แล้วก็อีกหลายกองที่จะเอาไปบริจาค แยกออกมาเสร็จแล้วก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าจะมีเยอะขนาดนี้ กองที่จะเอาไปชั่งกิโลขายมีอยู่หลายร้อยเล่ม เป็นพวก Time Newsweek Fortune BusinessWeek Forbes ฯลฯ เล่มเก่าๆ แม่พดด้วงคงดีใจที่กำจัดไปได้ซักที เพราะแค่ล็อตแรกที่เอาไปขายก็หนักกว่า ๑๐๐ กิโลแล้ว ยังไม่รวมล็อตที่จะเอาไปบริจาค ซึ่งดูด้วยตาแล้วเยอะกว่าที่เอาไปขายเสียอีก

นิตยสารภาษาอังกฤษเก่าๆ พวกนี้ถือเป็นครูของผมตลอดช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ผมพัฒนาภาษาอังกฤษตัวเองจากการอ่านนิตยสารพวกนี้ ค่อยๆ คลำ ค่อยๆ แกะไป ทีละเล็กละน้อย ถ้าคิดรวมๆ กันแล้วเงินที่ลงไปกับนิตยสารพวกนี้เยอะเอาการอยู่ แต่ก็ถือเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามาก เพราะหน้าที่การงานทุกวันนี้ส่วนหนึ่งก็ได้มาจากภาษาอังกฤษที่พัฒนามาจากการอ่านนิตยสารที่ว่านี้ ที่ผ่านมาก็พยายามแนะนำวิธีนี้ให้กับน้องๆ ในทีมและที่รู้จักมักคุ้น เพราะเป็นวิธีที่พิสูจน์มาแล้วด้วยตัวเองว่าใช้ได้จริง ได้ผล แต่ต้องอาศัยความพยายามและแรงขับในตัวเองพอสมควร แต่ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อ (หรือเชื่อ แต่คิดว่ามันได้ผลช้าก็ไม่รู้) การรื้อค้น คัดแยกหนังสือที่ว่านี้ทำให้เจอเล่มเก่าๆ ที่เป็นประวัติศาสตร์หรือเป็นความชอบส่วนตัวอยู่หลายเล่ม พวกนี้ไม่ทิ้ง ไม่บริจาค แต่ขอเก็บเอาไว้ก่อน อย่างเช่นเล่มนี้เป็นต้น

(Time ฉบับ February 26, 1996)

Time เล่มนี้คนพูดถึงกันเยอะมาก เวลาที่พูดถึง Marc Andreessen (หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Netscape) โดยเฉพาะประเด็นที่พี่แก “ตีนเปล่า” เคยถามฝรั่งเหมือนกันว่าทำไมถึงพูดถึงเรื่องนี้กันเยอะ ก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน ใครมีคำตอบเคลียร์ๆ ก็ขอรบกวนมาบอกด้วยก็แล้วกัน