everything goes crazy

เมื่อวานพ่อพี่ด้วงเจอแจ๊คพ็อตมาครับ รถไฟใต้ดินมีปัญหา ไอ้เราก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เดินเข้าไปที่สถานีเพชรบุรีตามปกติ พอเข้าไปแล้วถึงเห็นผิดสังเกตนิดนึงตรงที่ทำไมคนมันยืนอยู่เยอะจัง (วะ) ตั้งแต่ชั้นบนที่เดินผ่านที่กั้นเข้าไปเลย พอลงบันไดเลื่อนไปเท่านั้นแหละ อุแม่เจ้า!!! แม่งยืนทำอะไรกันอยู่เนี่ย คนยังจะเจเจ (ดีกว่านิดนึงตรงที่ยังมีแอร์)

ยืนดูสถานการณ์สักพักก็สรุปได้ว่า รถมีปัญหา แต่ปัญหาอะไรไม่รู้ ไม่ได้บอก ไม่มีคนบอก เพราะฉะนั้นจะล่าช้าหน่อย แล้วก็ต้องไปเปลี่ยนรถอีกทีที่สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ก็คิดว่า เอาวะ มาแล้วนี่ รอสักหน่อยจะเป็นไรไป ไปทางอื่นก็ใช่ว่าจะมีทางเลือกมากนัก

ผิดครับ…

เพราะหลังจากยืนรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ ก็มีรถ (นานๆมาที) มารับไปให้คลายความกังวลไปหนึ่งเปลาะ แต่พอไปถึงสถานีศูนย์วัฒนธรรมฯเท่านั้นแหละ เปิดประตูออกมาเห็นฝูงชน โอ้ววววว…มายก๊อด (ดูรูปเอาเถอะ)

รอกันไปสิมึง…

(สถานที่ : สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย)

มาถึงสถานีนี้ยังดีหน่อยที่มีการประกาศให้รู้ว่าจะต้องรออีกนานเท่าไหร่กว่ารถจะมา (๒๐ นาทีครับท่าน สำหรับขบวนแรก) ทำให้หลายคนตัดสินใจกูไปทางอื่นดีกว่า แต่ก็ยังมีอีกมาก (รวมทั้งพ่อพี่ด้วงด้วย) ที่จำต้องรอต่อไป หลังจากขบวนแรกมาถึง แน่นอน ตามวัฒนธรรมและมารยาทอันดีงามของคนไทยที่ได้รับการกล่าวขวัญไปทั่วโลก (เป็นรองก็คงจีนที่เดียวมั๊ง) ตอนแรกที่รถยังไม่มาก็เข้าแถวกันดีอยู่หรอก แต่พอรถมาจากแถวตอนเรียงสองก็กลายเป็นหน้ากระดานเรียงเดี่ยวไปฉิบ

ไม่ทันครับ พ่อพี่ด้วงไม่สามารถ เหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้นเอง

ก็ต้องรอขบวนถัดไป ก็ยังคิดว่า เอาวะ คงแป๊บเดียวแหละน่า แต่สักพักพนักงานสาวเสียงสวยของสถานีนี้ก็มาดับฝันด้วยการประกาศว่า รถขบวนถัดไปจะมาในอีก ๓๐ นาที (พ่อมึงเถอะ - อันนี้ไม่ใช่เสียงพ่อพดด้วงนะครับ แต่ไม่รู้วิญญาณผีตนไหนมันมาเข้าสิงช่วงนั้นพอดี) ทำไงได้ ยืนรออยู่หน้าประตูแล้วนี่หว่า คนที่รอไม่ไหวก็จำต้องออกจากการล่าฝันไปอย่างสมัครใจ โดยไม่ต้องรอให้อาต้อยเศรษฐาประกาศผลโหวต และระหว่างนั้นรถขบวนใหม่ที่ไล่หลังมาก็พาคนที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง (เหมือนผมตอนแรก) มาอย่างต่อเนื่อง

 
กูไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า (ไม่รู้ทำไม ตอนนั้นผมอ่านใจคนออก)

(สถานที่ : สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย)

ระหว่างที่ยืนรออยู่ มีคนจำนวนไม่น้อยที่หยิบกล้องบ้าง มือถือติดกล้องบ้างมาถ่ายรูปกันเป็นที่สนุกสนาน (มั๊ง?) รวมทั้งตัวผมเองด้วย (ฮ่า…นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะอธิบายให้เข้าใจได้ว่า ทำไมมือถือตัวใหม่ถึงต้องมีกล้องและต้องเลือกกันพิถีพิถันขนาดนี้กว่าจะได้มา) แต่ดูท่าพนักงานคงจะไม่ค่อยชอบใจนักที่มีการถ่ายรูปกันขนาดนี้ เธอต้องเดินมาบอกว่า กรุณาอย่าถ่ายวิดีโอและภาพทุกชนิด แต่คนที่รออยู่ก็ไม่ได้ฟังกันเท่าไหร่นัก (ก็กูไม่รู้จะทำอะไรนี่หว่า จะให้ยืนถอนหงอกคนข้างๆเล่นหรืองายยยยย)

หลังจากรอไป ๓๐ นาที (เริ่มจะหายใม่ออกแล้วด้วย) รถขบวนที่สองก็ตามมา งานนี้พ่อพดด้วงไม่มีพลาด เพราะยืนจ่อประตูซะขนาดนั้น กำลังยืนถอนหายใจโล่งอกระหว่างที่รถวิ่งไป ก็มีเสียงดับฝันมาอีกครั้งว่า เราจะต้องเปลี่ยนไฟลท์ เอ๊ะ… ไม่ใช่สิ เปลี่ยนขบวนกันอีกครั้งที่สถานีพหลโยธิน (พ่อมึงตายเถอะ- สาบานได้ว่าไม่ใช่ความคิดของผม แต่เป็นไอ้ผีตนเดิมนั่นแหละ มันกลับเข้ามาสิงช่วงนั้นพอดี) เอากับมันสิ ไปถึงสถานีพหลโยธินเปลี่ยนขบวนอีกครั้งนึง งวดนี้ดีหน่อยรอไม่นานแล้วคนก็ไม่เยอะ (เพราะเขาแช่งชักหักกระดูกเลิกใช้กันไปเยอะแล้ว) ก็มาจนถึงสถานีปลายทาง บางซื่อ ขอขอบพระคุณผู้โดยสารทุกท่านที่ใช้บริการของเรา

ยังไม่จบครับ วิบากกรรมพ่อพดด้วงยังไม่จบ

เดินขึ้นมาที่ช่องทางออก ออกไม่ได้ เพราะใช้เวลาในการเดินทางนานเกินกว่าปกติที่ระบบตั้งเวลาเอาไว้ ต้องไปเข้าคิวให้พนักงานแก้ไขเสียก่อน แล้วระบบของรถไฟฟ้าใต้ดินที่วางเอาไว้ก็วิเศษเสียนี่กระไร ทำได้ช่องเดียวครับ คนมีเป็นร้อย เข้าคิวไปสิมึง จากสถานีเพชรบุรีตั้งแต่หกโมงครึ่ง มาถึงบางซื่อเกือบสองทุ่มครึ่ง เวิลด์คลาสจริงๆ ภูมิใจโคตรๆ

เรารักน้ำใจคนไทย … สวัสดี

Trackback URI | Comments RSS