Jun 23rd, 2008
ขับรถข้ามเมืองไปงานแต่งงาน
ไปงานแต่งงานนะ ไม่ใช่ไปแต่งงาน (อ่านตกไปตัวนึงอาจทำให้พ่อไอ้ด้วงซวยได้นะครับ) น้องที่เคยอยู่ที่ออฟฟิศมันแต่งงาน แล้วก็ช่างเลือกสถานที่เหลือเกิน โน่นเลย บางปู บ้านพี่อยู่ฝั่งนึง น้องเล่นจัดงานซะอีกฝั่งนึง ได้เลยงานนี้ก็เลยต้องขับรถข้ามเมืองไปร่วมงาน
ต้องวางแผนล่วงหน้ากันพอสมควร เพราะเส้นทางที่ไปไม่ได้คุ้นเคยอะไรเลย จุดหมายปลายทางก็ไม่เคยไปมาก่อน ต้องหันไปพึ่งที่ปรึกษาเจ้าเดิม Google Map ประกอบกับโทรไปถามเพิ่มเติมจากเจ้าบ่าวตัวดี สรุปว่างานนี้ขึ้นทางด่วน ตั้งแต่ขับรถเป็นมาสิบกว่าปีเคยขับขึ้นทางด่วนหนเดียว คือตอนไปรับพดด้วงมาจากบ้านมันกลับมาบ้านเรา (ตอนนั้นพดด้วงอายุได้ ๒ เดือน ตัวกลมเท่ากำปั้น นั่งแลบลิ้นน้อยๆ มาตลอดทาง น่ารักมาก ส่วนตอนนี้…)
ออกจากบ้านไปตามทางถนนราชพฤกษ์ ลงสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินแล้วแวะรับสองสาวที่อาสาไปผจญภัยด้วยกัน ขึ้นทางด่วนแล้วยิงยาวไปออกโน่นเลยแถวๆไบเทค ออกจากทางด่วนนึกว่าไปอีกนิดเดียว (เพราะแผนที่ของร้านที่จัดงานมันเขียนไว้อย่างนั้น) ที่ไหนได้ ผ่านเมืองโบราณ ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ ไปอีกไกลโคดดดดด… อารมณ์ประมาณว่าอีกนิดเดียวกูคงได้แหย่ตีนเล่นน้ำทะเลบางแสนแล้ว ประมาณนั้น
ไปถึงงานเป็นกลุ่มแรกของออฟฟิศ สักพักก็มีพรรคพวกคนคุ้นหน้าคุ้นตาเริ่มทยอยมา จากออฟฟิศนั้นบ้าง ออฟฟิศนี้บ้าง นับดูแล้วยกมือรับไหว้ชาวบ้านมากกว่าที่ยกมือไหว้คนอื่นเว้ย นี่แสดงว่ากู…(ฮืออออ)
ตอนขากลับมีเรื่องตื่นเต้นให้ได้ลุ้นนิดหน่อย ระหว่างขับรถเลนขวาวิ่งมาอยู่ดีๆ มีหมาหน้าตาตื่นพรวดพราดลงมาจากเกาะกลางถนน ต้องเหยียบเบรคซะแทบจะหน้าคะมำ แล้วก็โชคดีที่ไม่มีรถวิ่งตามหลังมา ไม่งั้นหมารอด แต่กูไม่รอดแทน
เฮ้อออออ… -_-”
พ่อพี่ด้วงขับรถมาเป็นสิบปีแต่เคยขึ้นทางเดียวแค่หนเดียวจริงหรือคะเนี่ย…
นั่งนึกภาพพดด้วงน้อยตอนอายุสองเดือนตัวกลมเท่ากำปั้น นั่งแลบลิ้นน้อย ๆ
มาตลอดทาง น่ารักมาก ส่วนตอนนี้… ก็ยังน่ารักอยู่นาค๊าเดี๋ยวพี่ด้วงได้ยิน
น้อยใจข้าวปลาอาหารเสริมไม่กินแล้วพ่อพี่ด้วงจะรวยแย่นา
แล้วที่ว่ามีหมาพรวดพราดมาจากเกาะกลางถนน ใจหายเลยค่ะนึกว่ารถทับหมา
ซะแล้ว…555
จริงๆนะ…เอิ๊กกกก
แล้วทำไมพี่ถึงไม่ค่อยขึ้นทางด่วนอ่ะ สงสัย
ไม่มีตังค์ว่ะน้องเดียร์ (ตอบตรงไปไหมเนี่ย…ฮ่า ฮ่า)