everything goes crazy

เหตุเกิดเมื่อวานนี้ ไม่ได้อยากทำเท่ห์อะไรหรอกครับ ง่ายๆแค่ว่าลืมเอาไว้ที่บ้าน ทั้งเครื่องของผมเองทั้งของแม่พดด้วง ขับรถออกจากบ้านมาจนถึงที่ทำงานถึงรู้ว่าลืม แล้วพอไม่มีโทรศัพท์มือถือก็เท่ากับไม่มีนาฬิกาไปด้วย เพราะผมเลิกใส่นาฬิกามาหลายปีแล้ว ใช้ดูเวลาจากโทรศัพท์เอานี่แหละ ง่ายดี

ชีวิตก็เลยมีความกังวล เพราะงานที่ทำอยู่นี่มันต้องติดต่อกับผู้คนเยอะอยู่ คนที่จะโทรไปหาก็โทรไม่ได้ เพราะเบอร์อยู่ในเครื่อง คนที่จะโทรหาเราก็โทรไม่ได้ เพราะไม่มีเครื่อง สุดท้ายในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็เจือกลืมไปแล้วนี่หว่า ก็ทำได้แค่ทำใจ

เป็นชีวิตที่โปร่งโล่งสบายดีเหมือนกัน (เหมือนอยู่บ้านแลนด์ฯ) ไม่มีโทรศัพท์เข้า ไม่มี SMS ขายของ บอกให้ดาวน์โหลดเพลง ดาวน์โหลดริงโทนทั้งหลายแหล่ แต่ก็ให้ได้มีลุ้นอีกทีตอนเย็นที่จะกลับบ้าน เพราะรถไฟฟ้าใต้ดินขบวนที่ขึ้น มันดันเกิดเหตุเล็กๆน้อยๆ ก็แค่ “เครื่องดับ” ไม่รู้เป็นอะไรของแม่ง… ถ้าเป็นปกติก็จะโทรบอกแม่พดด้วงได้ แต่นี่ก็ได้แต่ยืนลุ้นว่าติดเร็วๆสิเว้ย กูรีบนะเว้ย จะโทรบอกใครก็ไม่ได้นะเว้ย

วันนี้พอแต่งตัวเสร็จ หยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเป็นอย่างแรกเลย จะได้ไม่ต้องลุ้นอีก กูเบื่อ… ไม่ชอบชีวิตต้องลุ้น