everything goes crazy

หลังจากไปตกระกำลำบากอยู่นิวยอร์คเสีย 2 อาทิตย์ แถมยังคิดถึงอาหารไทยโคตรๆ อยู่ที่นั่นอะไรที่ไม่เคยกินก็ได้กิน ซัดอาหารเกาหลีไป 5 มื้อ กินจนเผลอนึกว่ากูเป็น “คิม ยอง บ๊วก” เห็นกิมจิแล้วคุ้นเคยเหมือนเห็นน้ำพริกกะปิ กินอาหารอินเดียอีก 2 มื้อ เวียดนามอีก 1 จีนอีก 2 พิซซ่าไซส์ยังกะกะทะใบบัวอีก 1 (กิน 3 คนไม่หมดต้องเอากลับไปแช่ตู้เย็นในโรงแรม เอามาเวฟกินต่อที่ออฟฟิศยังไม่หมดเลย) แถมด้วยอาหารญี่ปุ่น (ที่ถูกกว่าอาหารเกาหลี) อีก 2 มื้อ

ยังไม่นับเนื้อวัวที่เลิกกินไปแล้วก็ต้องกลับมากินอีกทีเพื่อรักษาชีวิตรอด คนอเมริกันนี่แม่งไม่ค่อยกินปลากันเลย วันๆกูต้องกินเนื้อบ้าง ซี่โครงบ้าง ไหนจะไก่ฮอตวิงส์อีก เล่ามานี่อย่านึกว่าชอบนะ ไปเจอข้าวไข่เจียวบ้านญาติเพื่อนที่ไปด้วยกูล่อซะเต็มคราบ ด้วยความที่สุดแสนจะคิดถึง

เฮ้อ…รอดแล้วเว้ย