Apr 18th, 2007
พี่ทำได้ยังไงเนี่ย?
อ่านบทสัมภาษณ์พี่วินทร์ เลียววาริณ นักเขียนดั๊บเบิ้ลซีไรต์ ทีแรกก็อ่านเพลินๆ พอมาถึงตรงนี้ ก็อึ้ง…
“ผมทำงานเหมือนกับไปทำงานในบริษัทเลย ผมทำงานตั้งแต่เช้าถึงเย็น มี over time ด้วย ผมทำงาน 7 วัน ไม่มีวันหยุด เพราะฉะนั้นด้วยปริมาณเวลาแบบนี้ ผมคิดว่าคุณทำงาน 3-5 เล่มได้อยู่แล้ว ถ้าหากคุณไม่ขี้เกียจ คุณสามารถทำได้ ถ้าเราดูตัวอย่างนักเขียนอื่นๆ ที่ทำงานแบบมืออาชีพ อย่างเช่นคุณกฤษณา อโศกสิน คุณทมยันตี เขาก็มีงานมากกว่านี้อยู่แล้ว แล้วเขาทำอย่างนี้มาตั้ง 20-30 ปี ไปดูเมืองนอก อย่างเช่น ไอแซก อาซิมอฟ เขาเขียนปีละ 10 เล่ม และเป็นหนังสือที่หนากว่าที่เราเขียนอีก
ถ้าเขาทำได้ ผมคิดว่าเราก็ทำได้ ถ้าหากเรามีวินัยในการทำงานและมีการจัดระเบียบตัวเองให้ดีพอ มันทำได้ เพราะผมไม่เชื่อในเรื่องที่ว่าจะต้องมีอารมณ์ก่อนจะเขียน”
อ่านถึงตรงนี้ อึ้ง ตะลึงลานไปครึ่งค่อนวัน …
รู้สึกตัวอีกที อยากเอาหัวโขกขอบโต๊ะ เป็นคำถามในใจผมเองมานานแล้ว ทำไมกูทำไม่ได้ ทำไมกูทำไม่ได้ เพราะกว่าผมจะเขียนได้ซักตัวต้องนั่งมองหน้าจอคอมพ์ว่างๆจนอายมัน เปลี่ยนไปกวาดบ้านบ้าง ถูบ้านบ้าง จนบางครั้งแม่ไอ้ด้วงบอกว่า เป็นอย่างนี้ก็ดี บ้านสะอาดดี
เอาล่ะ ใช้แรงบันดาลใจจากพี่วินทร์นี่แหละวะ พี่ทำได้ ผมก็ทำได้
สู้โว้ยยยยยยยย…..
พี่บวกเดินตามพี่วินทร์
น้องบ๊วยขอเดินตามพี่บวกอีกทีละกัน
สู้ว้อยยย ยยย ยยย ยย ยย ย
สู้เว้ยย ด้วยคนละกัน
อย่างนี้ก็มะต้องบิวท์อารมณ์แล้วเนอะ
เอา เอา สู้กันเถอะโว้ยยยย
(เด๋วขอแวะงีบแป๊บนึง ค่อยลุกมาสู้ต่อ เอิ๊กกกก…)
ส่งกระทิงแดงให้หนึ่งขวด เพื่อเป็นกำลังใจสำหรับเดียร์
แบบว่าเขียนไป ตาเบิกโพลงตลอดจนถึงเช้าแน่
ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจ
มันก็จะมีแต่ความ ว่างเปล่า
แรงบันดาลใจ ทำให้เกิดแรงพวยพุ่ง
ซึ่งมันจะผลัดดันให้ทำงานได้เร็วขึ้น
แต่ถ้าไม่มีก็หา….
ไฟมาลนก้นแทนละกันเนอะพี่+ 5555
โห น้องนิดอย่าคมมาก มันบาดดดดดดดด….